Soms voel ik me een ui. (Ik maak mezelf weleens onnodig aan het huilen, maar dat is niet waar ik naartoe wil met deze vergelijking).
\nOngewenst kinderloos zijn doet pijn. De pijn pelt elke keer een laagje af. Gedachten en gevoelens die zorgvuldig zijn weggepoetst komen nu weer bovendrijven. Ik worstel ermee, zoals je een bal onder water probeert te houden. Soms ben ik bang dat er na al dat afpellen niets meer overblijft. Dat al die lelijke laagjes een omhulsel zijn van een leeg karakter.<\/p>\n
In de maatschappij wordt tegenslag soms verheerlijkt. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel, what doesn\u2019t kill you, makes you stronger<\/em>! Allemaal waar natuurlijk, maar laten we alsjeblieft niet vergeten dat in een tunnel zitten of klappen vangen van het leven bepaald geen pretje is. Het doet pijn. Had ik al verteld dat ik ijdel ben? Ik geef niets om make-up en de nieuwste mode, maar mijn verminderde vruchtbaarheid maakt me ijdeler dan ooit. Waarom overkomt mij dit? Ik heb toch altijd netjes mijn best gedaan op school? Gewacht met zwanger willen worden tot dat ik een diploma heb, een baan en een geweldige man? Ik heb nooit drugs gebruikt, rook en drink niet en leef heel erg gezond. Ik lieg niet, steel niet en doe een ander geen kwaad. Waar heb ik dit aan verdiend?<\/p>\n Ineens is de gedachte dat we dingen \u2018verdienen\u2019 in ons leven, realistischer dan ooit. De illusie van maakbaarheid zit diepgeworteld in mijn brein en leidt tot oeverloze discussies en eindeloze theorie\u00ebn die deze situatie moeten verklaren. Het kan toch niet gewoon zo zijn?<\/p>\n Op sommige dagen ben ik mijn roze bril kwijt en pak ik mijn groene uit de kast. Jaloers kijk ik naar de zwangere vrouwen, vaders met kinderwagens en schattige peuters. Het is alsof de wereld mij nog even inwrijft wat ik zo erg mis. Er gaan scenario\u2019s door mijn hoofd waarin ik bedenk dat niemands leven perfect is. Misschien heeft die zwangere vrouw opgezwollen voeten, heeft die vader al drie nachten niet geslapen en heeft die schattige peuter een wrat op z\u2019n kont. Voor heel even voel ik me beter, totdat ik besef dat ik weer in de overbekende valkuil ben getrapt.<\/p>\n Dat eeuwige vergelijken<\/em><\/p>\n Er is geen beperkte dosis geluk beschikbaar die we met elkaar moeten delen. Als een ander zwanger is, gaat het aantal beschikbare baby\u2019s per regio niet omlaag. Ik weet dat het totaal geen zin heeft om mijn wereld zoals ik die ken te vergelijken met het plaatje van de wereld dat de ander mij schetst. Maar toch…<\/p>\n Een bevriend stel dat in een mooi huis woont, succesvolle carri\u00e8res heeft en moeiteloos zwanger is geraakt van hun derde kind. Zo\u2019n stel waarbij het lijkt alsof alles hen komt aanwaaien. Jaloezie en vergelijken maken er een tranendal van. Man, wat ben ik zielig zeg\u2026<\/p>\n Op andere momenten voel ik me meer dan een ander. Zo\u2019n stel dat per ongeluk zwanger raakt, terwijl ze beiden volop roken, drinken en af en toe een pilletje pakken. Die ongeschoold en werkloos nog bij hun ouders wonen en leven op energiedrankjes en friet.\u00a0Dan voel ik me voor eventjes beter, maar vaker geeft het vergelijken alle ruimte voor mijn grootste concurrent.<\/p>\n Mijn ego<\/em><\/p>\n Want waarom krijgen \u2018dat soort mensen\u2019 met gemak kinderen? Ze hebben een paar minuutjes lol samen en krijgen zo de voortplantingskaart toebedeeld. Terwijl wij al 2,5 jaar medisch kwartetten zonder resultaat. Wie is die vrouw die ineens onderscheid maakt tussen \u2018dat soort mensen\u2019 en zichzelf? Die denkt te kunnen bepalen wie er \u2018recht\u2019 op een kind heeft en wie niet? Nou, die vrouw ben ik…<\/p>\n
\nSoms voel ik me wanhopig en beschaamd en verstop ik me het liefste voor de buitenwereld. Ik kan niet altijd blij en positief doen, de moed erin houden en de schouders eronder zetten.<\/p>\n