Steeds meer mensen krijgen te maken met subfertiliteit; geschat wordt dat 1 op de 6 mensen hiermee te maken heeft. In de afgelopen 50 jaar is er steeds meer mogelijk geworden op het gebied van vruchtbaarheidsbehandelingen. In sommige landen met een hoog inkomen wordt nu al 9% van alle kinderen geboren na een IVF behandeling. Deze vooruitgang heeft miljoenen mensen instaat gesteld om kinderen te krijgen. Echter met deze ontwikkeling is ook een nieuwe industrie ontstaan.<\/p>\n\n\n\n
In de afgelopen jaren is de effectiviteit van IVF vergroot. Als voorbeeld: bij vrouwen van 35-37 jaar in het Verenigd Koninkrijk steeg het percentage geboren kinderen per teruggeplaatst embryo van 6% in 1991 tot 25% in 2019. Veel pati\u00ebnten krijgen, in het buitenland, ook extra behandelingen aangeboden, zogenaamde add-ons. Voorbeelden hiervan zijn time-lapse montioring, PGT-A en een endometrium scratch. Voor deze add-ons wordt op grote schaal geadverteerd en ze worden gepromoot door particuliere vruchtbaarheidsklinieken. Toch ontbreekt er vaak sterk bewijs voor hun effectiviteit. Waarom worden ze dan aan pati\u00ebnten aangeboden?<\/p>\n\n\n\n
In de meeste landen wordt onvruchtbaarheid behandeld door een winst gedreven private sector. In het Verenigd Koninkrijk wordt meer dan 60% van de IVF behandelingen priv\u00e9 gefinancierd en kan \u00e9\u00e9n cyclus \u00a3 5000 of meer kosten. Onvoldoende overheidsfinanciering en regulering naast de grote vraag naar vruchtbaarheidsbehandelingen hebben geleid tot de commercialisering en financiering van vruchtbaarheidsbehandelingen. <\/p>\n\n\n\n
De wereldwijde vruchtbaarheidsmarkt werd in 2023 gewaardeerd op US$ 34,7 miljard en zal naar verwachting in slechts 10 jaar groeien tot 62,8 miljard. De opkomst van de vruchtbaarheidsindustrie brengt het risico met zich mee dat de focus verschuift van op bewijs gebaseerde en op de pati\u00ebnt gerichte praktijk, naar aandeelhoudersinkomsten en bedrijfsgroei.<\/p>\n\n\n\n