Voor de zoveelste keer zitten mijn lief en ik tegenover de arts in het ziekenhuis. Ditmaal voor het evaluatiegesprek na drie keer IUI. Deze afspraak hebben we gemaakt op de dag van de derde IUI-behandeling met het idee “dan staat ‘ie maar vast”. Natuurlijk hadden we gehoopt dat we de afspraak af konden zeggen, of konden verschijnen met blij nieuws. Maar helaas, ik ben nog steeds niet zwanger. Ondertussen neemt het tussentijds bloedverlies weer toe, wat kan getuigen van een terugkeer van de (lichte vorm van) endometriose. “Wat raadt u ons aan?” vragen mijn man en ik bijna in koor, nadat de arts de mogelijke oorzaken van de uitblijvende zwangerschap en de behandelmogelijkheden uiteen heeft gezet. Haar antwoord is duidelijk: “IVF”. Met deze optie hadden we rekening gehouden en stiekem hadden we er misschien zelfs een beetje op gehoopt. Maar toch. “Willen jullie daar nog over nadenken?” vraagt de arts, maar eigenlijk is dat niet nodig. We kiezen voor de behandeling met de grootste kans. Het verlossende woord is er dus uit.
Terwijl de arts de verdere procedure uitlegt en meedeelt dat mijn cyclus drie maanden ‘plat’ gelegd zal worden door middel van Lucrin, beginnen bij mij de tranen te vloeien. Om wel duizend redenen. “Waarom is de IUI niet gewoon gelukt? Waarom word ik niet gewoon zwanger en waarom is dit hele medische circus voor ons noodzakelijk?”. Nutteloze vragen, maar ze blijven door mijn hoofd spoken. Ik heb maandenlang geroepen dat we door middel van IUI zwanger zouden worden en dat we het hoofdstuk IVF nooit zouden bereiken. Daar was ik van overtuigd. IVF is eng, het is pijnlijk, het is technisch, het is zo…onnatuurlijk. En vooral, het is ineens zo’n grote stap verder. Het voelt daarbij tegenstrijdig om drie maanden kunstmatig in de overgang gebracht te worden, alvorens zwanger te kunnen raken. De komende tijd zal onze enige kans op een zwangerschap door middel van IVF zijn. De kans om het ‘zelf’ te doen lijkt verkeken. Ik weet wat die hormonen met een vrouw kunnen doen en ik ben als de dood om mezelf te verliezen. Ik ben 29 jaar, gezond, ik sta vrolijk en bruisend in het leven en straks ben ik misschien een frigide hormoonbom. Dit traject gaat veel van ons vragen, veel meer dan IUI tot dusver heeft gedaan. Ik ben verdrietig en boos, al weet ik niet precies op wie.
De arts praat door. Ik luister maar half en ik hoop van harte dat mijn lief beter bij de les is en mij straks nog één en ander kan vertellen. “We kunnen dit alleen aan als we goed voor ogen houden waar we het voor doen”, zegt manlief later op de avond. En daar heeft hij gelijk in. Maar op dit moment voelt het allemaal zo onwerkelijk en zo oneerlijk.
Karin
Hallo Karin,
Wij weten als geen ander hoe je je voelt. Ik heb geen endometriose maar bij mij weten ze niet veel alleen dat mijn hypofyse niet werkt.
Wij zitten dus vast aan de hormoonspuiten nu. Wij hebben in 2014 ICSI gedaan zonder succes. Hierna kreeg mijn partner een zware ontsteking en moesten we een dik jaar alles stil zetten. In de tussentijd gewoon onbeschermd gevreeën maar ook dit mocht niet baten.
Toen we weer begonnen werdt ons IUI geadviseerd en zijn we afgelopen juli 2016 mee gestart. Ook hierbij geen geluk. December 2016 dachten we even dat ik misschien togh zwanger was vanwege mijn lichamelijke signalen maar dat werdt bruut verstoord toen ik begin januari 2017 alsnog ging mensterueren.
Ons 2017 kon dus niet slechter beginnen. Ik heb mijn geloof en hoop verloren aangezien we al sinds 2011 bezig zijn. Ik sta in het leven van: Eerst zien dan geloven!
18-01-2017 hebben we vroeg de punctie voor IVF. Heb 13 eicellen en hopen dat er ook daadwerkelijk een zwangerschap uit voort komt. Ben nog maar 27 jaar dus iets jonger dan jij maar snap je helemaal.
Blijf sterk en zet door! Praat en luister naar elkaar en deel elkaars verdriet!
Hallo dames,
Wat vervelend wat jullie hebben moeten doorstaan tot nu toe.. ik hoop voor jullie dat het snel mag lukken en jullie kunnen genieten van een mooie zwangerschap.
ik maakte een account aan in de hoop te lezen dat IUI bij zo veel koppels goed heeft gewerkt maar het lezen bij hoeveel koppels het zo moeilijk gaat maakt het allemaal teleurstellender..
Ik ben nu sinds januari 2016 gestopt met de pil, in de stopweek. Mijn menstruatie bleef gedurende 9 weken weg. Na het een dikke 7/8 maanden te hebben geprobeerd, toch maar besloten om naar de dokter te gaan, wetende dat ik PCOS heb en dit dus anders nogsteeds lang kon gaan duren.
Na de intake gesprekken met de gyn en het testen van alles, inclusief het zaad van mijn vriend. Mochten we dan eigenlijk beginnen met clomid 50 mg. Na 20 dagen nogsteeds geen ei groei. Daarna even gestopt en gewacht. Toen begonnen met provera om mijn menstruatie op te wekken omdat mijn eigen cyclus 62 dagen heeft. Dag 3 van de menstruatie weer begonnen aan clomid maar dit keer 100 Mg. De bijwerkingen begonnen nu wel heel erg te worden. Maar helaas nogsteeds geen ei groei. Afspraken gemaakt om te gaan kijken wat we hierna gingen doen.. iui kwam ter sprake en ik vond dit wel een goed idee, want ik denk niet het aan te hebben gekund om 150 Mg te slikken van de clomid ivm de bijwerkingen. weer door gegaan nu aan de provera aan het wachten op mijn menstruatie. Op dag 3 mag ik gaan beginnen met spuiten.
Heeeeel erg zenuwachtig zijn we en vol moed dat het snel gaat lukken.
Natalia