“U bent kerngezond!”. Ik kan de zin niet meer horen. Al van kinds af aan, weet ik het zeker: ik word moeder van minimaal 3 kinderen. Allemaal leuk blond haar en blauwe ogen. Vijfenhalf jaar geleden liep ik de man van mijn dromen tegen het lijf, Michel. Al op de eerste date vroeg hij me of ik kinderen wilde. Ik vond het een nogal impertinente vraag, maar vooruit; met zijn twinkeloogjes wilde ik hem wel het voordeel van de twijfel geven. Ik wilde tenslotte ook niets liever.

Samen spraken we onze dromen uit; 3 kinderen, goede banen (ambitieuze typetjes als wij zijn) en (minimaal) een 2-onder-1-kap woning midden in de Randstad – zo gezegd zo gedaan, dachten wij.

“Wat we wel zijn? Experts in fertiliteitsbehandelingen en (internationale) ziekenhuizen.”

Helaas zijn we nu vijf jaar MMM verder en zijn we nog steeds geen papa en mama. Wat we wel zijn? Experts in fertiliteitsbehandelingen en (internationale) ziekenhuizen. Wat er met ons mis is? Helemaal niets! Althans, dat werd ons continu gezegd wanneer wij overstapten van ziekenhuis: “U bent kerngezond!”. Nu, 16 behandelingen later, wordt dit nog steeds gezegd. Totdat ze ons enorm dikke dossier zien. Er is een voorzichtige conclusie getrokken: “Misschien zijn uw eicellen genetisch niet goed? Probeert u maar eiceldonatie.”

“Ik was altijd zo’n spontane, positieve spring-in-het-veld.”

Dit was de zoveelste schok. Ik was altijd zo’n spontane, positieve spring-in-het-veld, maar na alle teleurstellingen, tassen vol hormonen en onbegrip vanuit de omgeving was ik tijdenlang niets meer dan een hoopje ellende. Michel en ik zijn elkaar bijna kwijtgeraakt op deze hobbelige fertiliteitsweg en verloren onze gezamenlijke dromen uit het oog. Na professionele hulp en openstaan voor wederzijds begrip zijn we weer een team en klaar om onze laatste uitdaging aan te gaan; eiceldonatie in Spanje.

Gaat dit traject ons ons wondertje brengen? We hopen het zo! Maar mocht dit niet zo zijn, dan is er nog geen man overboord, want gelukkig dromen Michel en ik weer samen over onze gezamenlijke toekomst. We zijn al twee jaar druk met een adoptieproces en indien ons wondertje niet uit Spanje komt, dan komt het uit een iets verder land.

Wij weten het in ieder geval zeker; we willen dolgraag een kleine dreumes die papa en mama tegen ons zegt… met of zonder blauwe ogen en blonde haren. Wij gaan ervoor!

Michel en Martine