Na een prachtig cadeau en een onbezorgde zwangerschap leek zwanger worden voor ons een gegeven. Nooit hebben we gedacht dat het misschien wel eens anders zou kunnen lopen. Tot Koninginnedag 2002. Op die dag bleek ik een baarmoeder-ontsteking te hebben die was doorgetrokken naar de eileiders en eierstokken. Eén van de eerste dingen die mijn gynaecoloog zei zal ik nooit meer vergeten. “Als jullie nog meer kinderen willen moeten jullie nu meteen beginnen. Er bestaat namelijk een kans dat er te veel beschadigd is.” Mijn eerste reactie was uiteraard dat het bij ons wel mee zou vallen. Want we zijn toch vruchtbaar? Dat hadden we al wel bewezen. Nooit kon ik indenken dat het nog 5 jaar en heel veel miskramen zou duren voordat we weer een wonder in onze armen mochten houden.
Na de toch wel wat “onheilspellende” boodschap zijn we gestopt met de anticonceptie en zowaar… Ik was de eerste maand meteen zwanger. Helaas eindigde die zwangerschap in een miskraam. Net als de 7 zwangerschappen daarna. Waar ze eerst snel op elkaar kwamen werd de periode tussen de zwangerschappen steeds langer. Tot de zwangerschappen uiteindelijk wegbleven. Meerdere kijkoperaties wezen uit dat ik enorm veel verklevingen had in mijn buik en mijn eileiders. Mijn eierstokken waren ook compleet ingepakt in een web van littekenweefsel. Dat hebben ze deels kunnen verwijderen, maar de schade aan mijn eileiders was onbekend. Alhoewel ze doorgankelijk leken, was het vermoeden dat de kleine trilhaartjes ook allemaal beschadigd waren. De eerste keer dat ik een gesprek had met de gynaecoloog over de toekomst en zij aangaf dat IVF echt nog de enige optie was ben ik huilend weggelopen. Dat kon toch niet waar zijn. We wilden toch nog IUI proberen omdat een andere arts daar nog wel vertrouwen in had. Maar helaas bracht dat niet het gewenste resultaat.
“Langzaam verlegden we toch elke keer weer onze grens.”
Na IUI was IVF nog de enige optie. Waar ik ooit riep: “Dat nooit!” bleek de wens toch groter. Langzaam verlegden we toch elke keer weer onze grens. Stoppen was geen optie. Uiteindelijk ben ik van de eerste IVF-poging zwanger geraakt, en gebleven. Ondanks vele bloedingen en een placenta die heel slecht was mochten we na 5 lange jaren eindelijk onze droomwens in de armen sluiten. Ons boek mocht dicht. Ware het niet dat we nog vier cryo’s in de diepvries hadden liggen. Dat stelde ons voor het dilemma wat we daarmee moesten doen. Drie jaar hebben we gedacht over wat we wilden doen en uiteindelijk besloten we dat een derde kindje welkom was. Dat we ondanks alles het traject toch nog wel een keer aandurfden. Onze cryo’s zijn, op één na, helaas allemaal niet goed ontdooid en de ene die wel teruggeplaatst werd, heeft niet tot een zwangerschap geleid.
Toch nog een keer IVF dan? Durven we het nog een keer aan? Weer alle spanning? Weer alle hormonen en emoties? We kozen ervoor om ons wel op de wachtlijst te laten zetten. Tijdens het wachten kreeg ik spontaan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Na zes jaar zonder spontane zwangerschap stonden alle gynaecologen perplex. Zij waren ervan overtuigd dat het niet meer kon. Dat de schade te groot was. Desondanks leek er dus toch nog een kleine opening te zijn in mijn eileider. Na overleg zouden we op de wachtlijst voor IVF blijven staan. De kans dat het spontaan nog een keer zou gebeuren achtten ze klein. Maar dan moesten we wel anticonceptie gebruiken. Eigenwijs als we zijn hebben we dat niet gedaan. Want zo’n vaart zou het wel niet lopen. Na zes jaar zonder zwangerschappen zouden we toch echt niet nog een keer spontaan zwanger raken. Toch? Twee weken voor we naar het ziekenhuis zouden gaan bleek ik toch spontaan zwanger. Weer dreigde een miskraam en leek het buiten de baarmoeder te zitten. Maar niets was minder waar. Eén embryo had zich wel op de goede plek ingenesteld en bleef zitten. Tien jaar na onze eerste spontane zwangerschap kregen we ons laatste wonder.
“Ik besef dat we enorm geluk hebben gehad.”
Door mijn ervaringen vanuit beide ‘werelden’ heb ik begrip gekregen voor de wereld van onvruchtbaarheid. En die ervaring gebruik ik nu bij Freya om andere mensen te steunen. Ik besef dat we enorm geluk hebben gehad. Dat we ondanks onze problemen wel vader en moeder hebben mogen worden. Dat gun ik iedereen zo.
Elja
Wat mooi dat het voor jullie goed is afgelopen en jullie toch nog wonderen in je armen kan sluiten.
Ook wij hopen zo graag op ons wonder, zijn al 3 jaartjes bezig gelukkig ben ik nog 31 jaar. Binnekort kijkoperatie en daarna wellicht iui, ben benieuwd hoe dat werkt. Maar vindt het zelf niet erg als het door de medische weg wel lukt, als wij maar een wonder krijgen net als jou mooie verhaal( respect)
Wat een heftig verhaal, met toch een goed einde en 3 wondertje.
Ik zelf heb een mooi wonder van bijna 9 jaar Na een spontane zwangerschap. Na 5 jaar besloten voor een 2de kindje te gaan en nooit verwacht in deze malle molen terecht te komen. Ik heb 4 jaar de prikpil gehad en toen we besloten te stoppen gebeurde er een jaar lang niks geen menstruatie. Eindelijk door de dokter door gestuurd na het ziekenhuis. Toen ik na een jaar eindelijk ging menstrueren hield dit 10 maanden aan en heb meerdere pillen gehad om dit te stoppen,na 10 maanden lukte dit. Maar ook een regelmatige cyclus bleef uit daarvoor meerdere behandelingen en onderzoeken gehad( clomid en gonal f) Vaak werden we ook weg gestuurd met de mededeling het weer 6 maanden aan te kijken. In juni toch een spontane zwangerschap wat waren we in de wolken maar toch voelden het niet goed. Dit is ook mis gegaan met 6 weken. Afgelopen december weer begonnen met hormoon injecties maar geen resultaat. Januari een gesprek gehad met een nieuwe arts en die kwam er achter dat ik non pcos heb ,met de juiste hoeveelheid hormone te spuiten maak ik toch nog een hele goede kan op een zwangerschap. Hopelijk word 2017 ons jaar en mogen we nog een broertje of zus verwelkomen voor onze bink. het traject is me best zwaar gevallen en de teleurstelling die het elke maand met zich mee brengt is best zwaar. Maar proberen toch positief te blijven. Voor alle mensen die graag een kindje willen ik hoop dat het voor iederee. Goed komt…..