De wens naar nóg een kindje kwam bij ons alweer bijna drie jaar geleden. Het was weer óns geheimpje en we vonden het weer spannend.
“We moesten het opnieuw een jaar lang zelf proberen.”
Het was bij onze eerste zwangerschap al duidelijk geworden dat zwanger worden bij ons niet zo makkelijk ging, maar toch raakte ik deze keer al na zes maanden zwanger. Tot ons verdriet eindigde de zwangerschap in een miskraam. Door deze miskraam stond de teller als het ware weer op nul en moesten we het eerst opnieuw een jaar lang zelf proberen. Ik kon blijkbaar wel zelf zwanger worden en daarom werd in de eerste instantie een afwachtend beleid afgesproken. Ik had tenslotte een grote kans om op de natuurlijke manier zwanger te worden. Ondertussen raakte in mijn omgeving de één na de ander zwanger en kregen we steeds vaker de vraag of er bij ons nog een kindje bij zou komen. Mensen hebben vaak niet in de gaten hoeveel pijn het doet om dan te moeten zeggen dat je wel graag wil, maar dat het niet lukt. In eerste instantie zochten we de schuld bij onszelf: klopt onze timing wel? Misschien zijn we er te veel mee bezig? Ben ik misschien te druk?
“Ook het uitblijven van een volgende zwangerschap brengt verdriet met zich mee.”
Doordat ik een miskraam had gehad, was het allang niet meer ons geheimpje. Naaste familie en vrienden wisten van onze situatie, maar toch krijg je regelmatig te maken met vervelende opmerkingen. “Je moet er gewoon niet zoveel mee bezig zijn” of “Als je op vakantie gaat, kom je vast zwanger terug”. Deze opmerkingen bevestigden eigenlijk alleen maar het gevoel dat het aan onszelf zou liggen. We voelden ons niet begrepen. Ook krijg je reacties zoals “Geniet van wat je hebt, wees blij dat je al moeder bent”. En natuurlijk ben ik dat ook! Maar onze wens voor nog een kindje is ook heel groot. Zelfs op de Freyasite heb ik reacties gelezen dat wij (mensen met een gezin) niet weten wat het is om een onvervulde kinderwens te hebben. Dat raakt me. Het is zeker anders – ik ben tenslotte moeder – maar ook het uitblijven van een volgende zwangerschap brengt verdriet met zich mee.
“Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen die gewoon even naar me willen luisteren.”
Het is zwaar om elke keer de ziekenhuisafspraken weer in te plannen, nadat blijkt dat je deze maand weer niet zwanger bent. Het liefst kruip ik dan even diep onder de dekens, maar ik ben al moeder en moet en wil er thuis ook zijn. In mijn omgeving heb ik gelukkig lieve mensen om me heen die me een hart onder de riem steken of gewoon even naar me willen luisteren.
“In ons hart is nog plaats voor een kindje.”
Ik geniet elke dag van mijn gezin en ik ben dankbaar voor wat ik heb, maar in ons hart is nog plaats voor een kindje, een broertje of zusje. En het voelt als een enorm gemis dat dat er maar niet komt. Maar er is nog altijd hoop…!
Hanneke
Dank je wel voor je mooie verhaal. Het is allemaal heel herkenbaar. Ik heb ook een dochter van 2,5 en wij zijn inmiddels al ruim een jaar bezig voor ons tweede kindje via IVF, maar helaas mag het tot nu toe niet lukken.
Je raakt me met de zin: “Ik geniet elke dag van mijn gezin en ik ben dankbaar voor wat ik heb, maar in ons hart is nog plaats voor een kindje”. Het is zo enorm herkenbaar. De keren dat ik verdrietig ben omdat het weer niet is gelukt is moet niet de overhand krijgen op het geluk wat ik al heb.
Hoop houden, is lastig als je niet weet tot wanneer je deze hoop moet houden, maar we gaan er elke maand weer voor!
Het gaat ons uiteindelijk lukken, daar moeten we in geloven!
Succes met het proces.
Het is zo herkenbaar voor mij,
wij hebben 5 jaar gewacht tot ons wondertje ter wereld kwam. Zonder behandelingen. Maar wel een heel traject in het ziekenhuis gehad.
Onze prachtige dochter is nu 2,5. Met m’n eerste zwangerschap heb ik direct gezegd, het is nu gelukt dus we gaan door. Nu 2,5 jaar later, nog steeds bezig. Veel Ziekenhuis bezoekjes gehad, nadat vorig jaar endometriose is geconstateerd, mag ik een van deze dagen beginnen met onze eerste behandeling IUI.
Elke maand de teleurstelling, ben er zo zat van….. Veel mensen om mij heen zeggen, je hebt er al 1!! Geniet daarvan! Zo pijnlijk…
Je hebt een wens, een droom….
Ik geniet elke dag van ons gezin, van mijn prachtige dochter! Maar zou haar zo graag een broertje of zusje gunnen.
Hoi Hanneke en milou!
Wat enorm herkenbaar! Het is zo herkenbaar dat men heeel snel zegt aaah ben blij dat je er al een hebt! Geniet daar van! Onze dochter is 5, en wat het eigenlijk gevoelsmatig moeilijker maakt is dat zij het niet leuk vind enigs kind te zijn. Ze is geweldige met kindjes ( en ook oudere kinden daar nie van). Ze zou geweldig zijn als grote zus! Wat dan ook weer extra verdriet met zich mee brengt als men ( en zelfs de GYN) zomaar goed bedoeld zegt maar gelukkig heb je al een mooie meid!!
Net wat je zegt het gemis is er niet minder om!!
Milou: ook bij jou herken ik het! Frusterend en pijnlijk is zo een traject al. En dan de opmerkingen we nog een bij maakt het vind ik extra pijnlijk…. Al is het niet zo bedoeld…
Merk wel als ik het uitleg en ook vertel dat het best een kwetsende opmerking is, men er zich dan bewust van word…
Hoop dat het bij jullie gauw zo mag zijn dat DE droom vervuld word!!
Gr patricia
Mooi geschreven en herkenbaar. Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop oprecht dat het jullie lukt om nog een kindje samen te krijgen. Ik ken het gevoel van machteloos afwachten…..
Ik heb zelf 3 kinderen waarvan de 3e van mijn huidige man. Wij hebben dus samen 1 kindje gekregen.
Het leven loopt soms anders…. Ik werd bewust en gewenst al vroeg moeder op mijn 24e jaar, dat was een geschenk. Mijn tweede zwangerschap had ik toen ik 30 jaar was. Ook zonder problemen gelukkig. Helaas besloot de vader van mijn eerste twee kinderen er met een andere vrouw vandoor te gaan toen ik 35 jaar was. Gelukkig leerde ik mijn huidige man kennen waar ik op mijn 38e jaar mijn derde kindje mee kreeg, voor hem zijn eerste kindje. Het zal voor mensen misschien onbegrijpelijk zijn maar ook wij willen samen nog een kindje en het doet ons pijn dat het niet wil lukken. Ik ben inmiddels ruim een jaar bezig en inmiddels 43 jaar. En dus wordt het zwanger worden alleen maar moeilijker en de hulp die hierbij geboden wordt in Nederland lastig. Nog even afgezien dat het niet meer vergoed wordt.
Het maakt me verdrietig dat je aan de ene kant bewust jong moeder bent geworden maar door de verandering in mijn levenspartner ik nu alsnog de vrouw ben geworden die “te oud” is om nog zwanger te worden….. Ja want zo wordt je in Nederland gezien. Wettelijk mag je tot je 45e geholpen worden om zwanger te worden maar er is geen kliniek te vinden die mij wil “behandelen”. Ze zeggen allemaal “Je bent gewoon te oud.”Heeft iemand nog nuttige tips? Is er een goede kliniek/ziekenhuis te vinden in Nederland die vrouwen van 43 jaar wel willen behandelen?
1,5 jaar na de laatste reactie. Maar ik zie deze blog nu pas. Ook ik ken helaas het probleem. Mijn dochtertje is in januari 5 geworden en hoe ouder ze wordt hoe vaker ze vraagt wanneer ze een broertje of zusje krijgt. Nu inmiddels alweer 3,5 a 4 jaar bezig. Periode gehad met clomid, maar daar werd ik best labiel van. Na 5 maanden mee gestopt. Sindsdien wel zelf een cyclus van tussen de 28 en 35 dagen, maar nog steeds geen plakkertjes. 2 vroege miskramen gehad. Vorige cyclus een hsg gehad, en nu maar weer verder afwachten. Ze kunnen geen reden meer vinden voor het uitblijven van een zwangerschap.