Mensen uit mijn omgeving weten het zeker: bij ons gaat het lukken. Wij gaan dat zo gewenste kindje krijgen. Ze zeggen het om ons op te beuren. Ik waardeer het gebaar, maar ik kan er niets mee. Het gaat voorbij aan mijn allesoverheersende angst dat onze kinderwens onvervuld blijft.
Ik ben geen geboren optimist. Ik zie mezelf eerder als een realist. Met iedere behandeling die ‘vruchteloos’ eindigt, nemen onze kansen af. Hopen op dat tweede streepje durf ik bijna niet meer, laat staan dat ik durf te hopen op een kindje in de wieg. Iedere keer als een buitenstaander zegt dat het ‘zeker weten goed komt’, krimp ik ineen. Blijkbaar is de norm dat je positief bent en vertrouwen hebt. Hun optimisme snoert mij de mond.
Niemand geeft mij de garantie dat het gaat lukken. De verhalen met happy end hoor je misschien vaker, maar mensen die met lege handen achterblijven zijn er net zo goed. En wat nou als wij bij die groep horen? Dát is mijn angst. Graag wil ik praten over mijn ergste nachtmerrie, de kinderkamer die leeg blijft. Ik vraag niet om advies, maar om een schouder. Ik wil mijn doemscenario’s kunnen uitspreken zonder opbeurende antwoorden te krijgen. Een luisterend oor, meer vraag ik niet…
Simone
Geef jezelf een lidmaatschap cadeau 🎁 !
Zó herkenbaar dit verhaal. Bedankt voor het delen.
Ik begrijp waar je over praat.
Zoveel mensen die, zodra ze het horen roepen:,,Het komt wel goed!”
In mijn hoofd schreeuw ik terug naar ze.,,Hoezo het komt wel goed, kan je in de toekomst kijken dan?”
Ze bedoelen het goed, maar je wilt ook je ei kwijt en je mentaal voorbereiden voor als het niet goed komt. Want die kans bestaat nog steeds. Natuurlijk heb je hoop op dat het kleine wonder toch zal plaats vinden. Maar de realiteit blijft dat het kleine wonder je nooit in je schoot geworpen zal worden.
Hallo allemaal,
Bij mij is dit ook het geval, een vriendin die na jaren weer eens contact opneemt, en zegt tegen mij ik ben zwanger, ben jij al zwanger heb je al kinderen bla bla bla. Het voelde als een steek in mijn hart, maar vroeg toen ben jij al zwanger, ja 12 weken gefeliciteerd ” tja wat moet je anders zeggen” volgende keer vroeg ze waarom ben je nog niet zwanger willen jullie nog geen kinderen, zijn ermee bezig. Pffff gevoel om continu iets uit te leggen zet zich om in ” hou je kop meid”. Maar ik ben dan weer te jaloers of te hard naar iemand. Maar ja als ie 3 jaar niets meer van haar gehoord hebt pffff.. ik zei tegen haar, ik ben in de medische molen voor ivf. Echt waar zegt ze als je mijn urine wilt hebben en bla bla bla dan kun je sneller zwanger worden. ” mijn gevoel zetten om in verdriet en boosheid”. Ik zei ik neem even pauze de behandeling was mislukt en ga in augustus weer beginnen. Vroeg ze of io lui was, dat deed echt veel pijn. Ik heb haar geblokkeerd en wil echt helemaal niets meer met die zogenaamde ” vriendin” te maken te hebben. Zo herkenbaar voor velen en mensen bedoelen het dan zo goed. Maar als je dan uitlegt hoe en wat, krijg je te horen blijven oefenen??.
Naar mijn mening mensen reageren zo, als ze zichzelf met je pijn en angst niet willen bezwaarden. Je gevoel klopt wel.
Mooi geschreven, en zo herkenbaar..
Zo ontzettend herkenbaar. Naast de angst en de afnemende kansen, vind ik het ook erg eenzaam. Mensen durven niet te vragen hoe het is of willen niet horen wat toch echt een mogelijkheid is.
Ook ik heb deze angst en soms kan ik denken aan wat er nog meer is in het leven, maar meestal doet het verdriet. De hoop dat het lukt is zo breekbaar geworden.
Hoe is het nu met je?
Zo herkenbaar, dit is precies hoe ik me voel.. zo fijn om te lezen dat je er niet alleen voor staat. Want het gaat inderdaad altijd over de positieve verhalen en als het er dan wel over gaat, krijg je altijd die standaard zinnetjes te horen. Maar als mensen niet weten hoe ik me voel heb ik liever dat ze tegen me zeggen van, “ik begrijp heel goed dat je je daar zo onder voelt” of iets dergelijks. Of gewoon luistert. Zeker gezien onze leeftijd (ik ben 22 en mijn vriend 26), krijgen we regelmatig te horen “joh jullie zijn nog zo jong, dat gaat helemaal goedkomen met jullie”. Alsof leeftijd de enige factor is die meespeelt als je zwanger wilt worden.. het is goed bedoeld maar toch komt het hard aan.
Heel erg herkenbaar! Die woorden van troost zijn zo makkelijk om uit te spreken als het bij hen allemaal als vanzelfsprekend is gelopen. En ook al is het altijd met alle liefde bedoeld, ik denk keer op keer “DAT WEET JE HELEMAAL NIET!”. Ik denk dat onze angst en radeloosheid niet te begrijpen is voor mensen die het niet meemaken.
Mooi omschreven, helaas ook hier herkenbaar..
Mooi geschreven. En heel herkenbaar. Dank voor het benoemen.
Zo herkenbaar,
Ik ben 22 jaar men vriend 27jaar , vorige maand geopereerd geweest en daarbij moesten mijn beide eileiders verwijderd worden dus enige kans op zwanger worden is nog met ivf.. en altijd dezelfde verhalen horen van het komt wel goed en het lukt wel jullie zijn nog zo jong en ze kunnen nu al zoveel.. weten dat ze het altijd goed bedoelen maar zelf zie ik er heek veel van af . Goed om hier te lezen dat ik niet alleen ben.
Precies dit! Om ons heen is nu werkelijk bijna iedereen zwanger en het wordt ons steeds op het hart gedrukt dat het wel goed komt… maar hoe graag ik het ook wil geloven toch kunnen we er niets mee.
Het is ook oké wanneer iemand zegt ‘wat rot voor jullie, als je erover wilt praten zeg je het dan?’
Fijn om te lezen dat het niet alleen bij mij zo voelt. Zelfs mijn man is af en toe een van die personen. En je wilt het wel geloven, maar zonder het bewijs zijn het lege woorden.