Daar zitten we dan. Met z’n tweeën in een helemaal lege wachtkamer.
‘Mevrouw Flos, u bent aan de beurt!’ roept de assistente door de wachtkamer.
‘En ik dan?’ denk ik bij mezelf en om me heen kijkend. Maar goed, ik weet inmiddels dat ik dan ook mee mag lopen.
Een vruchtbaarheidsprobleem vergt ontzettend veel van je relatie en het fascineert me dan ook enorm dat het zoveel om de vrouw gaat. Nu weet ik ook wel dat mijn bijdrage aan het geheel maar minimaal is. Maar toch …
We draaien de hoek om en gaan meteen het eerste kamertje binnen. Als we eenmaal zitten vraagt de dokter aan mijn vrouw: ‘Hoe gaat het met je?’
Mijn vrouw begint dus uitgebreid te vertellen: ‘Ja, eigenlijk wel goed! Ik voel me goed en het spuiten gaat best aardig en ik voel al het een en ander in mijn buik gebeuren!’
Ik kijk van de dokter naar mijn vrouw en weer terug naar de dokter. ‘Dat is fijn om te horen, en nog last van de hormonen?’ Mijn hoofd gaat ondertussen weer van links naar rechts. ‘Eh nee, eigenlijk helemaal niet’.
In gedachten gaat mijn vinger de lucht in, alsof ik iets tegen de juffrouw wil zeggen. ‘Ik wel dokter, ik heb wel last van haar hormonen!’
Maar goed, aan mij wordt niets gevraagd.
Mannen worden maar gemakkelijk buiten spel gezet. Ook internet staat bijvoorbeeld vol met berichten voor alle ‘Lieve dames’. Allemaal goedbedoeld natuurlijk, maar blijkbaar worden hier geen mannen verwacht. Maar ze zijn er wel! Waarom is het eigenlijk zo’n enorm vrouwending? Hoeven mannen hun ei dan niet kwijt? En waarom dan niet?
‘Nou, dan zullen we maar eens snel gaan kijken hoe het gaat!’ Mijn vrouw gaat lekker in de grote stoel zitten. Alhoewel lekker, het ziet er helemaal niet lekker uit. Soms probeer ik me voor te stellen hoe het zou voelen als ik daar moest zitten. Maar ik neem plaats op mijn eigen houten kruk achter de grote monitor van het echoapparaat. Kan ik precies met mijn neus om het hoekje op het scherm kijken. Vol trots kijk ik naar onze groeiende follikels. Al heb ik er zelf weinig aan gedaan, ik kan ze op z’n minst supporten vanaf de zijlijn.
Mario
Deze column is eerder verschenen in het Freya Magazine. Ben je nog geen lid van Freya? Meld je dan direct aan en ontvang 4 keer per jaar het Freya Magazine in de bus!
Mijn partner zal zich hier enorm in herkennen!
Die had het ook al opgemerkt dat mijn naam alleen maar genoemd wordt. En dat straks de embryo’s onder mijn naam ingevroren worden vindt hij ook maar vreemd.
Wij maken ook bijna altijd wel een grapje als de artsen hem “vergeten” om hen duidelijk te maken dat we het toch samen doen.
Goed geschreven en heel erg herkenbaar! Ik denk dat het heel waardevol is dat er een mannelijke versie van het blad wordt gepubliceerd want ook jullie mannen maken immers een hoop mee 🙂
Mooi verhaal. Zo herkenbaar. Goed dat je opkomt voor jezelf maar een man mag dat niet. Een vrouw mag dat. Er is nog veel werk aan de emancipatiewinkel. En veel steun van de vrouw krijgen we niet. Het zou hen nochtans ten goede komen. Maar zover zijn ze nog niet. Ik ben gekende donor aan een vrouwenkoppel wie ik een jongen en een meisje heb geschonken. Voorlopig loopt alles prima. Maar de media zouden de man toch moeten steunen. Maar helaas … als het over kinderen gaat sta je als man steevast in zeik. En klaag er maar niet over.
hartelijke groeten
Mooi geschreven! En heel herkenbaar: inderdaad ook bij het VUmc word ik alleen als ‘mevrouw xxxx’ opgeroepen, en niet mijn man en ik als stel. Heel erg storend vonden we dat niet, maar het is wel gek.
In ons geval ligt de oorzaak van de onvruchtbaarheid bij mijn man, maar net zoals je een behandeling als stel samen ondergaat, zijn wij voor mijn gevoel ook als stel samen onvruchtbaar. Het doet er in mijn beleving helemaal niet toe of het medisch gezien aan hem ligt of aan mij. Wij willen samen een kindje, en dat lukt niet zonder hulp. Dat is dus ook een probleem van ons samen. En daarom beleven we de behandeling ook samen.
Inmiddels ben ik heel pril zwanger (5,5 week) dankzij ICSI!
Goed geschreven, ik heb zelfs paar keer moeten lachen… nu hoop ik dat je dat ook zo bedoeld hebt.
Heel herkenbaar wat je schrijft. Zelf ben ik ook onlangs gaan zoeken naar een forum waarop mannen hun verhaal doen. Echter kwam ik dat niet tegen. Ik waardeer jou schrijven daarom des te meer. Ik was bijna bang dat ik de enige man was die zocht naar een forum of iets dergelijks.
Blijf supporten vanaf de zijlijn. Meer kan je niet doen, maar het zal enorm gewaardeerd worden. Komende vrijdag zit ik op dezelfde plek.
Hoi Mario,
Erg herkenbaar als man, zeker bij het eerste ziekenhuis waar wij langs gingen voor de eerste onderzoeken. Gelukkig zijn we overgestapt naar het LUMC, waar de man al wat meer gekend wordt in het hele proces. Maar toch krijg ik soms bij gesprekken inderdaad het gevoel dat er vooral aan mijn vriendin gevraagd wordt hoe het met haar gaat. Ik merk dat ik ook behoefte heb om te delen hoe ik het allemaal beleef. En soms niet per sé met mijn partner. Ga inderdaad maar eens tegen je vriendin zeggen dat jij wél last hebt van haar hormonen! Op het internet vind ik vooralsnog weinig… Maar fijn
om te horen dat ik inderdaad niet de enige ben die hier tegen aan loopt!
Hoi Mario,
Herkenbaar! Als wij in de wachtkamer zitten en worden opgeroepen is het ook altijd mevrouw XXXX en niet meneer. Het maakte mij in het begin onzeker. Is het wel de bedoeling dat mijn man erbij is? Het is toch logisch dat hij meegaat? Hij moet toch ook weten hoe alles gaat? Daarnaast wil je dit als vrouw niet allemaal alleen beleven.
Vooral de wachtweken zijn voor man én vrouw spannend! Logisch dat ook de man zijn verhaal wil doen.
Eind deze week weten wij of onze eerste IUI gelukt is of niet… Ontzettend spannend!